Relikwie błogosławionych Ulmów we Wrześni

W najbliższą sobotę 9 grudnia rozpocznie się w archidiecezji gnieźnieńskiej peregrynacja relikwii bł. Rodziny Ulmów. Relikwie nawiedzą również Wrześnię. W środę i czwartek, 13 i 14 grudnia, będą w parafii p.w. św. Jadwigi Królowej we Wrześni. Przewidziane są rozmaite sposoby uczczenia relikwii – Msza święta, modlitwa wspólnot małżeńskich i rodzinnych, całonocne adoracje i czuwania, czas na indywidualną modlitwę.
13 GRUDNIA
WRZEŚNIA, parafia pw. św. Królowej Jadwigi
18.00 – Msza święta z wprowadzeniem relikwii
20.00 – Różaniec
21.00 – Apel Jasnogórski
22.00 – 7.00 – czuwanie indywidualne (w kaplicy bł. Prymasa Wyszyńskiego)
*od godz. 6.00 do 7.00 – czuwanie przedstawicieli parafii p.w. św. Marcina Biskupa w Kaczanowie
14 GRUDNIA
8.30 – Msza święta na zakończenie peregrynacji


Relikwie Rodziny Ulmów w archidiecezji gnieźnieńskiej

Plakat Błogosławiona rodzina Ulmów

W sobotę 9 grudnia rozpocznie się peregrynacja relikwii rodziny Ulmów w archidiecezji gnieźnieńskiej. W zależności od miejsca pobytu przewidziane są rozmaite sposoby uczczenia relikwii – Msza święta, modlitwa wspólnot małżeńskich i rodzinnych, całonocne adoracje i czuwania, błogosławieństwo dzieci, matek spodziewających się potomstwa, spotkania z zaproszonymi gośćmi, czas na indywidualną modlitwę.

Relikwie będą obecne w następujących miejscowościach: 9 grudnia w Chełmcach i Inowrocławiu, 10 grudnia nadal w Inowrocławiu, a następnie w Strzelnie, 11 grudnia w Barcinie i Żninie, 12 grudnia nadal w Żninie, a następnie w Wągrowcu, 13 grudnia w Wągrowcu, Mieścisku i Wrześni, 14 grudnia w Słupcy i Witkowie, 15 grudnia w ADKS, u franciszkanów i karmelitanek w Gnieźnie. W sobotę 16 grudnia od 8.30 czuwanie przy relikwiach trwać będzie Centrum Edukacyjno-Formacyjnym. O 10.00 relikwie przewiezione zostaną do katedry gnieźnieńskiej i tutaj również trwać będzie czuwanie. O 12.00 rozpocznie się uroczysta Mszę św. pod przewodnictwem prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka, podczas której będzie miało miejsce zawierzenie rodzin archidiecezji gnieźnieńskiej wstawiennictwu błogosławionej rodziny Ulmów. Na zakończenie relikwie przekazane zostaną przedstawicielom archidiecezji poznańskiej.

Aktualizowany program peregrynacji dostępny >>> TUTAJ

2 Niedziela Adwentu; pomoc kościołowi na wschodzie

Dzień Pomocy Kościołowi na Wschodzie. – Parafia Leśno

W drugą niedzielę Adwentu odbędzie się zbiórka środków w ramach Dnia modlitwy i pomocy materialnej Kościołowi na Wschodzie. Biskup Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski, powiedział, że troska o siebie nawzajem jest obowiązkiem każdego chrześcijanina.

Zespół Pomocy Kościołowi na Wschodzie w tym roku zrealizował 194 prośby na kwotę ponad 3 milionów złotych. To między innymi transporty z pomocą humanitarną na Ukrainę i pomoc na miejscu, remonty domów dla uchodźców z Górskiego Karabachu w Armenii, a także formacja dzieci i młodzieży z Białorusi, Gruzji czy Kazachstanu. Ksiądz Leszek Kryża, dyrektor Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie, zachęca do udziału w zbiórce, która odbędzie się 10 grudnia.

Kościołowi za wschodnią granicą służy 782 duchownych, 213 sióstr zakonnych i 37 braci zakonnych z Polski, a także wolontariusze świeccy.

2 Niedziela Adwentu; 10/12/2023

 

II NIEDZIELA ADWENTU – 6 XII 2020 r. – Parafia pw Św. Stanisława Biskupa i  Męczennika w Lublinie

„Oto Pan Bóg przychodzi, przygotujcie Mu drogę” — głosi prorok Izajasz. Dzień przyjścia Pana jest niespodziewany, dlatego mamy tak żyć, by Chrystus zastał nas bez plamy — upomina św. Piotr. Dlatego także ewangeliczne wołanie Jana Chrzciciela nakazuje prostować drogi życia dla Pana przez nawrócenie i czynienie pokoju.


Symbole i zwyczaje Adwentu

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot – duszę, a płomień – światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: “Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański…” (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper… (Niebiosa spuśćcie rosę…). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus – Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: “Gotów jestem na sąd Boży”. W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.


Już od 30 lat Świeca Caritas towarzyszy polskiej wigilii

Sample

Trzy dekady temu Caritas Polska zainaugurowała Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom – jedną z najdłużej trwających i najbardziej znanych akcji. Jej nieodłącznym elementem jest Świeca Caritas, dzięki której zbierane są środki na pomoc dzieciom. Akcji towarzyszy hasło „Świeca, która tworzy polską Wigilię”.

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom (WDPD), zapoczątkowane w 1994 r., połączone jest z rozprowadzaniem w czasie Adwentu Świecy Caritas, która w ciągu lat stała się rozpoznawalnym symbolem polskiej Wigilii. Znakiem obecności nowo narodzonego Chrystusa przypominającym o tym, by w naszych sercach znalazło się miejsce dla potrzebujących. W tym roku Caritas przygotowała 1,5 mln świec, które rozprowadzane są w parafiach w całej Polsce.

— Tak jak pusty talerz przy stole czekający na ubogich, świeca przypomina nam, że są ludzie samotni, głodni, dla których nie ma miejsca.

Od lat akcję wspiera Para Prezydencka. — Stało się już tradycją, że w okresie przedświątecznym wspieramy Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom – i również Państwa gorąco do tego zachęcamy. W święta Bożego Narodzenia szczególnie mocno pragniemy radości i pokoju – nie tylko dla nas samych i naszych bliskich, ale dla wszystkich – w tym dla najmłodszych, którzy tak niecierpliwie czekają na świąteczne prezenty. Pamiętajmy, że są wśród nas dzieci, dla których powodem do wielkiej radości może być nowa odzież, kompletna wyprawka szkolna czy regularny ciepły posiłek — mówią Andrzej Duda i Agata Kornhauser-Duda.

Dla najmłodszych z Polski…
Środki ze sprzedaży tegorocznej świecy wesprą Wakacyjną Akcję Caritas, placówki edukacyjno-opiekuńcze, warsztaty w świetlicach środowiskowych i zapewnią stypendia dla dzieci. Wsparcie otrzymają również hospicja dla dzieci, ośrodki interwencji kryzysowej dla kobiet i domy samotnej matki. Trafią także do beneficjentów programu Uratujecie Cię potrzebujących leczenia ratującego zdrowie i życie.

Najwięcej środków z akcji zostanie przekazanych na przyszłoroczną Wakacyjną Akcję Caritas. To ważna inicjatywa realizowana każdego roku przez diecezjalne ośrodki Caritas. Dzięki niej tysiące dzieci z rodzin ubogich, zastępczych, niepełnych może skorzystać z letniego wypoczynku. W tym roku, dzięki wsparciu z ubiegłorocznej akcji WDPD, z takiego wypoczynku skorzystało ok. 16 tys. dzieci.

Znaczne środki z akcji zostaną przekazane również na realizację programu stypendialnego Skrzydła, którym od lat obejmowane są dzieci z rodzin najuboższych. Z programu stypendialnego skorzystają też dzieci uzdolnione, chcące rozwijać swoje pasje sportowe, naukowe czy artystyczne. Ich realizowanie często wiąże się ze sporymi wydatkami, które dla wielu rodzin są nie do udźwignięcia.

ADWENT 2023

Plakat Adwent (1) - Sklep U Archanioła

Kościół rozpoczyna Adwentem nowy rok liturgiczny. Nazwa “adwent” wywodzi się od łacińskiego słowa “adventus” i tłumaczy się jako przybycie, zbliżanie się, nadejście. W starożytnym Rzymie słowem tym określano oczekiwanie na uroczyste wkroczenie do miasta cesarza lub dygnitarza państwowego obejmującego urząd. Zaś w sensie religijnym oznaczało ono coroczne przybywanie bóstwa do świątyni. W Kościele Adwent od samego początku był oczekiwaniem na przyjście Chrystusa, zarówno w sensie Wcielenia (Święta Narodzenia Pańskiego), jak i powtórnego przyjścia (Paruzja).

Rozwój historyczny Adwentu sięga czasów starożytnych Kościoła. Najstarsze wzmianki o okresie przygotowującym do Bożego Narodzenia odnajdujemy w Liber officiorum św. Hilarego z Poitiers ( + 376 r.). W swym dziele autor zachęca wiernych, aby zachowywali post przed Narodzeniem Pańskim. O podobnym poście wspomina także biskup Perpetuus (+ 490 r.) i Grzegorz z Tours (+ 490 r.). Z kolei synod w Saragossie (389 r.) nakazuje pobożnym chrześcijanom chodzić do kościoła już od 17 grudnia. Nie tylko na Zachodzie, ale i na Wschodzie Kościół wprowadza liturgiczne przygotowanie do lepszego przeżycia i godniejszego uczczenia tajemnicy Wcielenia. Świadczą o tym wyraźnie homilie adwentowe z V w. Teodora z Ancyry, Antypasa z Bostry czy Sewera z Antiochii.

Adwent kształtowały dwie tradycje: gallikańska (Galia, Hiszpania – IV w.) i rzymska (VI w.). Tradycja gallikańska nadała Adwentowi charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie, kolor fioletowy, brak Gloria i Te Deum w liturgii). Początkowo trwał trzy tygodnie, później na wzór Wielkiego Postu nawet czterdzieści dni. Przygotowywał do Świąt Epifanii (Objawienia – 6 stycznia), a od V w. do Świąt Narodzenia Pańskiego (25 grudnia). Tymczasem w Rzymie Adwent zawsze miał charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta. Trwał sześć niedziel, a jego rozwój nastąpił za pontyfikatu papieża Gelazego i Symplicjusza (V w.). Od czasów św. Grzegorza Wielkiego ( + 604 r.) obejmował już 4 niedziele i był wyraźnie czasem przygotowania na przyjście Chrystusa. Dopiero liturgia galijska wprowadziła do Adwentu rzymskiego aspekt eschatologiczny. Ostatecznie też w wiekach średnich obie tradycje połączyły się, dając Adwent liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański. Na przełomie XII i XIII w. tak ukształtowany, został powszechnie przyjęty w całym Kościele.

Zgodnie z odnową liturgiczną Soboru Watykańskiego II ( 1962-65), Adwent rozpoczyna się w niedzielę najbliższą święta św. Andrzeja Apostoła, tj. między 29 listopada a 3 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery niedziele. Liturgicznie dzieli się na dwa okresy. Pierwszy (do 16 grudnia) podejmuje motyw oczekiwania na powtórne przyjście Chrystusa w chwale (Paruzja), a drugi (od 17 grudnia) skupia uwagę wiernych na bezpośrednim przygotowaniu do obchodów Świąt Narodzenia Pańskiego. W czytaniach Kościół przybliża postać proroka Izajasza z jego mesjańskimi proroctwami, działalność Jana Chrzciciela, wypowiedzi Chrystusa o swoim powtórnym przyjściu, a także wydarzenia poprzedzające samo narodzenie w Betlejem.

Charakterystyczne dla Adwentu jest sprawowanie o świcie Mszy św. wotywnej o Najświętszej Maryi Pannie (tzw. Roraty). Podczaj tej Mszy zapalana jest dodatkowa świeca (roratka), która symbolizuje Maryję – Jutrzenkę poprzedzającą przyjście Jezusa – Wschodzącego Słońca. Razem z Maryją wierni z zapalonymi świecami i lampionami, pogrążeni w ciemności oczekują na przyjście Zbawiciela. Z dodatkową świecą w Adwencie związany jest też inny polski zwyczaj. Otóż do katedry wawelskiej, w pierwszą niedzielę Adwentu, przedstawiciele siedmiu stanów niegdyś szlacheckiej Rzeczypospolitej przynosili zapalone świece. Wypowiadając słowa: “jestem gotowy na sąd Boży”, kolejno do Ołtarza podchodzili: król, prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop, umieszczając swoją świecę na siedmioramiennym świeczniku. W kościołach w Adwencie pojawia się także wieniec z czterema świecami. Zielone gałązki jodły symbolizują życie, zaś cztery świece oznaczają cztery adwentowe niedziele. Tradycja ta pochodzi z Niemiec, a jej początki sięgają XIX w., kiedy to protestant, pastor J. H. Wichern, w 1833 r. w Hamburgu, po raz pierwszy przygotował adwentowy wieniec. Zwyczaj zawieszania wieńca adwentowego w kościołach i domach prywatnych rozprzestrzenił się nie tylko wśród protestantów, ale bardzo szybko został przyjęty także przez katolików. Czasami też możemy spotkać się z tzw. kalendarzem adwentowym. Wykonany jest w formie schodów lub drabiny, po których każdego dnia figurka Dzieciątka Jezus schodzi coraz niżej ku ziemi.

Należy podkreślić, iż zgodnie z reformą ostatniego Soboru Adwent jest czasem radosnego oczekiwania na przyjście Pana. W takim też duchu powinniśmy ten okres dany nam przez Kościół przeżywać, będąc zawsze gotowymi na spotkanie z Panem, który już się zbliża.